Coachingspraktijk JIJ is er voor Jou!

Voor Coaching en Begeleiding, Ontwikkeling, Consulten en Workshops!

Zet jij een Punt of een Komma?

Het valt mij op dat ikzelf en velen met mij de neiging hebben achter een gegeven een komma te plaatsen in plaats van een punt. Daar bedoel ik mee dat we dan een komma plaatsen achter iets wat gezegd of geschreven wordt en zodat we er onze mening over kunnen geven, een oordeel of veroordeel. We hebben en maken aannames en vullen er van alles in, achter die komma.

Dit doen wij omdat we gewend zijn en de behoefte hebben onze eerdere ervaringen erin kwijt willen en zijn ons er niet van bewust dat we juist door dit te doen, we pijn en verdriet vanuit eerdere ervaringen blijven vasthouden.

Hoe kom ik hier nou op?

Vorige week volgde ik een leuk webinar waar Roos van Soulsumana ons vroeg contact te maken met onze weerstand, om deze vervolgens los te laten en je dan te verbinden met liefde. Onze weerstand komt altijd vanuit ons egodenkgeest en doet zijn best ons weg te houden van wie we werkelijk zijn. Onze weerstand zit ook vol met oordelen, meningen en andere eigenlijk negatieve manier van denken welke ons eronder en kleiner houdt dan we werkelijk zijn. Voel je um al? De link?

Nu duidelijker wordt dat we allemaal last hebben van die gespleten denkgeest waarin we braaf luisteren en geloven in wat daarin ons ego ons voorhoudt, waardoor we vergeten ons om te draaien naar juist dat deel welke wel vanuit liefde ons kan sturen, is het interessant op te merken hoe vaak jij een komma zet in plaats van een punt.

Let er maar eens op! En als het je opvalt dat je dat doet, doe het dan eens niet en laat hetgeen gezegd of geschreven is zijn voor wat het is. Niets meer en niets minder, zonder oordeel en mening.

Een Cursus in wonderen spreekt in les 311 over dat een oordeel werd gemaakt om als wapen tegen de waarheid te dienen. Het scheidt datgene af waartegen het wordt gebruikt en isoleert het als was het iets aparts. En dan maakt het ervan wat jij zou willen dat het is. Het oordeelt over wat het niet begrijpen kan, omdat het de totaliteit niet kan overzien en daarom verkeerd oordeelt.

En als we ergens over oordelen, doen we dit automatisch ook nog eens tegen onszelf.

Te bedenken dat vervolgens onze waarneming volgt op dit oordeel of die mening die je hebt.

Dus hoe we denken over iets – iemand is ook wat we waarnemen in ons leven.

Wat je denkt is wat je ziet.

Een komma plaatsen met wat er ook maar achteraan komt trekt je ook nog eens uit het NU. Want je bekijkt en beoordeelt iets vanuit ervaringen uit het verleden. En ben je totaal niet bezig met het NU.

Want we gebruiken ervaringen als referentie punten voor het beoordeling van wat we meemaken in het heden. Om ook nog eens te proberen de toekomst ermee te voorspellen.

En niet in het nu zijn, maakt ook dat het je weghoudt van wie en wat je werkelijk bent.

Een aantal slimme trucjes van je egodenkgeest! Alles om ons weg te houden van ons ware zelf.

NU is namelijk het enige moment om invloed te hebben op de vrijheid die we wensen voor onszelf. NU is het enige moment om ons vrij te maken in de toekomst van het verleden. Zodat je ook in het NU de toekomst uit handen trekt van je ego denkgeest en in handen geeft van je goddelijk zijn.

Wat kun je NU al doen om jezelf te bevrijden van het verleden en dus ook van al die meningen etc?

Begin maar eens met te letten op je reacties van jezelf, van je denken over alles en iedereen welke je gedurende de dag mee in aanraking komt. En zeker ook op je eigen gedachten over jezelf en je handelen en gedachten en wat al nog meer.

Bewustwording van jezelf en je handelen en luisteren naar al die gedachten is al een hele grote stap. Daarvoor hoef je eigenlijk alleen maar op te letten en te bezien wat je doet. Meer is er niet van. Let er dan ook gelijk even op dat je jezelf niet gaat veroordelen over wat je jezelf ziet en hoort doen.

De kans is groot dat je dat ook doet. Want het ego blijft ons plagen, vanuit zijn eigen plan ons juist niet dichterbij ons ware zelf te laten komen, zodat hij ons in zijn web van leugens kan houden.

En de grote vraag zal dan zijn … wil je er nog langer in mee gaan of start hier de strijd jouw ego denkgeest de rug toe te keren. Om eens verder rond te kijken en zoeken in die denkgeest naar die ene stem welke ons wel graag wil sturen vanuit die onvoorwaardelijke liefde naar wie we werkelijk zijn. Om vanuit daar weer contact te krijgen met je ware zelf, met al die prachtige kwaliteiten en talenten. Met meer kans op een leven in onveranderlijke vrede en harmonie, vrijheid en geluk.

Stop dus met het plaatsen van die komma en zet er gelijk en sneller een punt achter!

Geloof mij, het maakt ruimte vrij dichterbij je ware zelf te komen en het scheelt je veel energie!

Een Win-win situatie!

Fijn weekend gewenst.

Liefs, José

Read more

Overdracht en Tegenoverdracht

Een belangrijk gegeven waar je als therapeut altijd mee te maken krijgt in het vak als hulpverlener. Sterker nog, daar krijgt eigenlijk iedereen wel mee te maken in zijn leven. Of het nou om de relatie gaat welke je hebt als leraar met ouders of met de leerling zelf. Of het nou gaat om klanten in de winkel. Of de relatie met je baas en collega’s. Ga zo maar door. Maar veelal bekend is het bij hulpverleners welke te maken krijgen met overdracht en tegenoverdracht en in mijn beleving is het goed om jezelf daar af en toe weer bewuster aan te herinneren hoe dit ook alweer werkt.

Wat is overdracht – Tegenoverdracht?

Overgenomen uit de cursus Cognitieve gedragstherapie.

Client en therapeut nemen allebei bagage mee uit hun eigen leven in iedere relatie die zij aangaan. Deze bagage heeft invloed op nieuwe relaties. Deze processen worden beschreven aan de hand van overdracht en tegenoverdracht.

Overdracht:

Met overdracht bedoelen we alle gevoelens, wensen en angsten die een client voelt voor de therapeut. Feitelijk draait het hierbij niet over oorspronkelijke gevoelens jegens de therapeut maar om gevoelens die de client in het verleden voor iemand anders had. Een client kan bijvoorbeeld de gevoelens voor een mishandelde vader overdragen op een therapeut. Zo krijgt het ‘kind’ de kans om gevoelens uit het verleden alsnog te verwerken. Omdat de therapeut niet veroordeelt, voelt het kind zich veilig om gevoelens te uiten die het niet tegen de vader durft te vertellen.

Tegenoverdracht:

Het tegenovergestelde van overdracht is tegenoverdracht. Het zijn de gevoelens, wensen en angsten die de therapeut voelt voor de client. Beginnende therapeuten onderschatten de invloed van tegenoverdracht vaak. Het is echter vrijwel altijd aanwezig: ieder mens projecteert zijn gevoelens, wensen en angsten op de wereld om zich heen. Dus ook therapeuten die met clienten bezig zijn. Vaak is er sprake van tegenoverdracht zonder dat ze zich hier bewust van zijn. Onderzoek eerlijk waar jouw tegenoverdracht het sterkst is. Dan kun je die minimaliseren. Het is belangrijk ruggespraak te hebben met een vertrouwenspersoon die het principe van overdracht en tegenoverdracht begrijpt en respecteert.

Zo had ik vanmorgen een chat bij Mediumchat met een klant welke ergens vragen over had en ik voelde haar boosheid en verwarring en ze trok en wilde iets van een ander wat ze voor haar gevoel niet kreeg. Sowieso al heel interessant om mensen te helpen bewuster te worden wat ze nu eigenlijk willen, waar de oorzaak hiervan ligt en in het nu te bezien of het nog wel klopt wat ze hopen te krijgen. Om de stap te maken dat ze zichzelf dit mogen gaan geven en het niet meer van een ander nodig te hebben. Maar zo ‘simpel’ ligt het niet altijd om zo even te delen met een klant. Dat is ook zeker afhankelijk van hoe ver een klant zich al bewust is, leeftijd kan meespelen en natuurlijk in welke emotie de klant op dat moment zit. En dan is het handig wat kennis van NLP toe te passen.

Toch gebeurt het ook weleens dat ik tijdens en na de chat een gevoel heb van te kort geschoten te zijn en dat was wat ik vanmorgen ook ervaarde. Dus heb ik na het gesprek mijn gevoelens besproken met mijn partner welke bekend is met overdracht en tegenoverdracht. Daarin kwam ik er al snel achter waarom ik dat gevoel had en wat ik allemaal heb ervaren in die chat van 20 minuten. En waar dan mijn gevoel van tekort schieten vandaan kwam, waarom ik op dat moment (uiteraard altijd liefdevol, vriendelijk en meelevend, zo goed mogelijk aansluitend bij de klant) het gesprek heb aangepakt zoals ik dat deed. Dan is het inderdaad wel handig en fijn dat ik soms mijn gesprekken en vooral mijn handelen kan nabespreken met haar.

En dan kom ik er al onderzoekend weer achter dat je als hulpverlener regelmatig geconfronteerd wordt met je eigen ervaringen welke aangeraakt kunnen worden door een klant welke jou om hulp vraagt. Dan herinner ik mij de blog welke ik een tijdje geleden schreef: wie therapeut de therapeut? Dan kan voor de therapeut een gesprek vaak net zo helpend en helend zijn als voor de klant welke jouw hulp en kennis wel kan gebruiken. Mits je je daar als hulpverlener bewust van bent natuurlijk. En eigenlijk vind ik het ook een must om hiervan op de hoogte te zijn en je ook bewust van te zijn. Dat maakt dat je nog beter kunt werken met een balans van nabije optimale betrokkenheid en gewenste maximale afstand. Wel zo prettig voor jezelf en zeker voor je klant/client om het maximale uit je werk te halen!

Read more

Mag het om mij gaan?

We vinden elkaar of sterker nog onszelf al snel egoïstisch. Als we kiezen om ons gevoel te volgen kan dit nog weleens verward worden met hetzelfde woord.

Afhankelijk van welk enneagramtype jij bent, de opvoeding welke je hebt gehad, de overtuigingen welke jij je eigen hebt gemaakt en nog veel meer waar je uit opgebouwd bent, ben je in meer of mindere mate in staat te kiezen voor jezelf, het om jou te laten gaan.

Zo herken ik mijn doen en laten in het enneagram type 8. De 8 wordt een baasje genoemd en niet omdat deze de baas wil zijn, maar meer omdat de 8 angst heeft dat anderen over hem/haar gaan bepalen wat zij wel of niet moeten doen. Dus de 8 houdt graag de touwtjes in handen en vindt dat hij/zij het ook beter weet. Dat weet ik ook wel zeker haha.

Lastige is dat de 8 ook erg goed is in ontkennen. Ze ontkennen zichzelf, ontkennen dat zij iets nodig hebben. En omdat zij graag de wereld willen redden, vergeten ze zichzelf daarin mee te nemen. Zichzelf daarin echt een stevige plek te verwerven. Je kunt je voorstellen hoe lastig deze combinatie alleen al kan zijn om hierin een gezonde 8 te kunnen worden welke heerlijk zijn of haar gevoel kan volgen en alsnog de wereld kan redden zonder het gevoel nog te hebben de controle te moeten houden over alles.

Dan ben ik ook nog eens opgevoed door ouders welke zelf natuurlijk hun eigen worstelingen hebben gehad in het leven. Een moeder welke alleen maar zorgt en zorgt, om vanuit daar te kunnen voelen dat zij ook bestaat en gewaardeerd wordt. Ze zou goed het type 2 kunnen zijn geweest. Ze was dan ook intens verdrietig als zij van alles wel voor een ander deed maar ze daarvoor geen erkenning terug kreeg of een soort zelfde aandacht terug. Ze had niet in de gaten dat de erkenning en waardering welke ze zo naar op zoek was buiten zichzelf, in haarzelf terug te vinden zou zijn geweest.

Een vader welke hoogstwaarschijnlijk erg het gevoel heeft gehad gefaald te hebben toen de cafetaria failliet werd verklaard en mogelijk last heeft gehad van depressieve gevoelens waarbij ik de boodschap heb opgevangen dat het nooit meer goed zou komen.En na het overlijden van mijn vader toen ik 11 was, hebben we helaas niet veel hele fijne momenten meer ervaren in ons gezin, dus leek die overtuiging: het komt nooit meer goed, aardig bewaarheid.

Terug naar de start van deze blog.

Al wat ik geschreven heb hierboven in combinatie met mijn eigen onzekerheden en nog wat overtuigingen meer maken dus dat kiezen voor mijzelf, mijn gevoel volgen, gaan doen waar ik blij van wordt dus niet iets is dat mij van nature makkelijk afgaat. Toch vinden mensen mij vaak in eerste instantie zelfverzekerd overkomen. Dit kan mede te maken hebben met dat ik me kan identificeren met die 8 als ook dat ik als ascendant weegschaal ben. Plaatje rond wat betreft eerste indruk die ik kan hebben op mensen. Mooi hoe alles dan zo samenvalt en waar je allemaal jezelf in beter kan leren kennen zodat je jezelf meer tot hulp kan gaan zijn dat dat je jezelf tegen blijft werken.

Nu is het zo dat ik besloten heb te stoppen met werken bij de buitenschoolse opvang. Ik voel dat mijn ambitie mij trekt naar het willen bereiken van mensen om ook hun bewuster te kunnen maken van wie ze nou werkelijk zijn en wat zij kunnen doen om daar steeds meer dichterbij te kunnen komen. Ik word daar echt heel blij van! Omdat we ons hier financieel toch ook moeten kunnen onderhouden en ik nog niet echt voldoende inkomsten haal uit mijn werk als consulent en coach, ben ik op zoek naar een baantje er nog naast welke me minder energie zal kosten waardoor ik meer tijd en energie overhoud voor mijn passie.

Simpel zou je zeggen, toch? In principe wel ...

Maar dan begint mijn hoofd, ofwel mijn ego denkgeest zich ermee te bemoeien. Je kent het vast wel. Gedachten als: wie denk je dat je bent, kiezen voor wat jij wilt is zowat doodsangstaanjagend. Want de herinneringen en gedachten aan dat ik het voorbeeld en ervaring heb gehad dat het immers nooit meer goed komt als je gaat voor wat jij wilt, en dat ik mezelf toch echt moet blijven wegcijferen en zeker moet blijven ontkennen dat ik ook nog wat te willen kan hebben druist natuurlijk lijnrecht in tegen wat ik nu aan het doen ben.

Gelukkig had ik dit wel kunnen voorzien en verrast het me niet dat ik nu wordt geplaagd door al deze toch best bekende maar zeker nu vervelende gedachten en overtuigingen.

Sinds mijn beslissing mijn baan op te zeggen, komen ze sterker op me af dan ooit. Inmiddels weet ik ook dat dit een truc is van dat ego wat mij graag klein houdt en mij het liefst in angst wil laten leven want daarmee hoopt dat ego mijn steun te blijven krijgen en dat ik erin blijf geloven dat het zowat gevaarlijk is wel dichterbij mijn werkelijke zelf inclusief mijn passies en kunnen doen wat ik wil te komen.

Dus als je overvallen lijkt te worden door onzekerheden of angsten, weet dan dat dat je ego is die heel hard zijn best doet jou te laten blijven waar je bent. En weet dan ook dat je ego zeker niet uit liefde handelt en dus eigenlijk een heel slechte raadgever is. De kans is ook nog groot dat je je er lichamelijk minder fijn bij zal voelen want als je je ego blijft geloven en volgen, geeft het heel negatieve impulsen af aan je systeem met verschillende gevolgen van dien. Daarover een andere keer meer.

Poging om nog to the point te komen haha …

Nu had ik gisteren en eergisteren een kennismaking met 2 gezinnen waar ik mogelijk als gastouder aan het werk zou kunnen. Vooraf had ik het er met mijn partner al over gehad wat mijn valkuilen zouden kunnen zijn. Met in mijn achterhoofd weten dat het mij niet van nature makkelijk afgaat beslissingen te maken ten voordele van mijzelf.

Een van mijn valkuilen komt voor een deel vanuit dat ik als type 8 neig naar vleugel 9. Het enneagramtype 9 gaat voor harmonie. Weegschaal als ascendant heeft daar ook een link mee. Ik hou er ook van als iedereen happy en gelukkig kan zijn, dat alles naast elkaar in harmonie kan bestaan en streef altijd naar een win win situatie … waarin ik dus altijd mezelf vergeet mee te nemen. Dat gaan we nu dus niet meer doen!

En daar kwam ik na het eerste gesprek al in dilemma, whoeps. Een super aardig en leuk gezin met 3 prachtige kinderen in de leeftijd 1 tot en met 5. Omstandigheden top, verdiensten top, de hoeveelheid dagen werken past binnen mijn wensen dus ideaal! Of toch niet …

Toen ik er vandaan fietste was ik totaal in de war. Als dan alles eigenlijk ideaal is en passend, waarom voelt dat dan toch als dat ik dit beter niet kan doen? Inmiddels heb ik mijzelf al aangeleerd niet gelijk Ja te roepen maar de tijd te nemen hierover na te denken. Fijne is dat mijn partner type 5 is en er graag nog eens een nachtje (of 2 of 3 of 4 etc ) over slaapt. Iets wat ik ook mag leren voor ik gelijk overstag ga en mijzelf daarin dus helemaal vergeet.

Eenmaal thuis heb ik daar eens goed bij stil gestaan. Waar het me toen duidelijk werd waar ik bijna weer in was getrapt. Want die vleugel 9 was helemaal in zijn nopjes, mijn ego was ook super blij met de inkomsten en het idee van het aantal dagen. Gelukkig voelde ik al snel dat ik mijzelf hierin bijna was vergeten. Want de hoeveelheid uren in 2 dagen met 3 kleine pukkies waarvan er 1 wat meer aandacht nodig zou hebben zou mij minstens zoveel energie gaan kosten als dat ik nu kwijt ben op de buiten schoolse opvang.

Maar maar maar schreeuwde mijn ego denkgeest …

En die moest ik dus negeren en ik denk dat dat een van de moeilijkste dingen is om aan te leren. Toch de meest belangrijke om een zo zuiver en eerlijk mogelijke beslissing te kunnen nemen in het voordeel van jezelf, waarin je alle rekening houdt met jezelf. Want doe je dat niet, dan doe je jezelf te kort en dat was nou juist niet meer de bedoeling.

Precies dat wat ik niet geleerd heb en zelfs voor onveilige gevoelens kan zorgen welke dus niet waar zijn maar zich nog steeds wel kenbaar maken. Want immers is mijn overtuiging geworden dat kiezen voor jezelf je in de meest onveilige situaties kan brengen. Daar breng ik nu verandering in.

Dit proces van iets moeilijk vinden naar wat je wel wilt gaan doen, en de betere beslissingen daarin te nemen voor jezelf, duurt steeds korter naarmate je bekender wordt met je eigen-aardigheden. En dat is waar je dan eindelijk jouw vrijheid in kan gaan voelen, jouw kracht in kan gaan terug vinden, niet meer afhankelijk zal hoeven zijn van jouw omgeving. Je leert je eigen verantwoordelijkheid te nemen, wat ook echt heel bevrijdend is voor jezelf!

En precies dit is wat ik zo graag anderen wil leren en laten ervaren, over wil vertellen, je bewuster van zou willen maken en daarin super leuke en prachtige middelen aan kan reiken zodat je jezelf niet meer in de weg hoeft te zitten, maar je jezelf kan leren bevrijden uit die harnassen welke we als kind al in zijn gegroeid.

Er is niets leukers dan het type waarin je jezelf het meest herkent beter te leren kennen zodat dit je ook kan helpen jezelf te begrijpen, om vanuit daar je talenten en kwaliteiten te laten groeien zodat deze je steunend kunnen zijn in al je doen en laten! Ik noem maar een van de mooie wegen naar een prettiger leven voor jezelf waarin je steeds minder belemmeringen zal voelen en je kan gaan doen waar jij voor geboren bent.

Dus mag het om jou gaan?

Ja, het mag helemaal om jou gaan, dat is niet egoïstisch, dat is gewoon heel gezond!

Read more

Wie therapeut de therapeut?

Wie therapeut eigenlijk de therapeut?

Je bent of wordt niet zomaar coach, helper, zorgverlener, therapeut of welke naam je jezelf als hulpverlener maar geeft.
Daar zit iets achter! Het kan voelen als een missie, als iets wat je vanuit bepaalde redenen wil gaan doen, wilt uitdragen.

Misschien omdat je als kind dat met de paplepel ingegoten hebt gekregen, misschien omdat je als kind het gevoel hebt gehad niet de hulp ontvangen te hebben die jij nodig had (en dat zou jij wel eens even beter gaan doen), misschien omdat je een 2 als enneagram type bent en je het echt niet kan laten anderen te helpen, of type 8 omdat je de wereld wilt redden en dan is het best een goed begin om bij het individu te starten.

Mijn moeder zei ooit dat de beste schoonmaker misschien wel de meeste zooi en viezigheid in huis heeft. Het zou zomaar kunnen … (voel je niet beledigd)
En dat de beste therapeut misschien wel het meest warrige hoofd heeft van ons allemaal. Ook dat zou zomaar kunnen haha!

Dus wie helpt dan eigenlijk wie in een hulpverleningssituatie?

Ik ben van mening dat we elke klant, cliënt, hulpvrager, geef het je eigen bewoording, die we tegenkomen iets in ons raakt en dat we dus eigenlijk onszelf tegenkomen. Met de ene klant heb je sneller een klik dan met de andere. Met de andere klant kun je makkelijker contact maken dan met de ene en wat zegt dat allemaal over jezelf? Ook dat heeft verschillende redenen en achtergronden.

Ikzelf heb blijkbaar ooit gezegd dat ik het allemaal wel anders zou doen als ik ooit in de positie zou staan van hulpverlener. Want ikzelf heb nadat mijn vader overleden is al vrij snel hulp gekregen. Nou ja, dat was geheel onvrijwillig kan ik zeggen. Ik was 11, ik was boos, in de war en voelde me echt nergens veilig. En mijn moeder vond dat het ook voor mij goed zou zijn om hulp te krijgen want het ging immers thuis niet heel erg lekker. Wat ook absoluut waar was. Lastige was dat ik dezelfde hulpverlener kreeg als welke mijn moeder ook naar toe ging. Bijna logisch dat ik natuurlijk niets zei want hoe betrouwbaar kan zo iemand voor een 11 jarige zijn als ze op dat moment ook je grootste vijand welke je tegelijkertijd nog zo nodig had (mijn moeder dus) ook in behandeling had?

Ik weet me trouwens nog weinig te herinneren van deze jonge dame welke haar best deed iets uit mij los te peuteren. Waar ik dacht me nooit bloot te geven aan haar, verraadde mijn lichaamstaal natuurlijk veel meer dan ik toen had kunnen weten. Dat weet ik nu haha.

Vele jaren later vertelde mijn moeder mij dat er toen al wel ernstige zorgen waren over het contact tussen mij en mijn moeder en dat zij al vroeg had voorgesteld mij uit huis te plaatsen. Iets wat mijn moeder heeft tegengehouden, wat ik eigenlijk logisch vind, tegelijk bijna jammer want uiteindelijk 3 jaar na deze hulpverleenster ben ik alsnog (en ook beetje vanuit mijn vraag om rust) uit huis geplaatst. Was deze mevrouw toch zo gek nog niet…
En daar zeg ik niet mee dat uit huis plaatsen wel of niet de beste oplossing is. Voor mij was dat toen wel het geval, want zo samen redden we het helaas ook niet en hielden we van alles en nog wat in stand wat niet goed was voor ons gezin. In die tijd bestond denk ik thuishulp of dergelijk nog niet.

Terug naar het onderwerp van deze blog, of poging tot....

Inmiddels vele hulpverleners verder, en daar ben ik eerlijk in, dat zijn er best wat. Want op de een of andere manier, bij welke hulpverlener ook, heb ik iets gemist. En daar heb ik pas geleden pas wat meer de vinger op gekregen. Iets waar ik zeker nog vaker op terug zal komen verwacht ik.
Elke hulpverlener werkt uiteraard vanuit zijn of haar kennis en gevoel en eigen reden om anderen hulp te willen verlenern Daar zit bij iedereen welke hulp wil gaan verlener weer eigen motieven, overtuigingen en wat al nog meer achter. Daarin dus geen twijfel over de oprechtheid van al die mensen die ik in de afgelopen 31 jaar heb mogen ontmoeten en die echt geprobeerd hebben mij te bereiken en verder te helpen. Want oh wat zat ik vast en was ik moeilijk bereikbaar!

Wellicht echt niet een van de makkelijkste cliënten die ze zijn tegengekomen en voor een aantal zelfs een leuk en interessante casus voor school, stage, of om in te brengen in een groot team.
Bij deze mijn oprechte excuses aan al de hulpverleners welke mij ooit behandeld hebben of een poging daartoe hebben gedaan. En toch ook grote dank!

Nu ikzelf zover ben dat ik nog meer zeker weet dat ik mensen wil coachen, bij staan, therapeuten, geef het een naam, ben ik zo ontzettend benieuwd wat ik in al die andere hulpverleners mogelijk geraakt heb. Want dat is wat een cliënt doet, altijd en iedereen die je treft in je hulpverleners positie! En is ook de normaalste zaak van de wereld. We zijn immers allemaal mensen en zitten allemaal in hetzelfde schuitje, op een kluitje, hier op planeer aarde. En dat is al een hele uitdaging.

Ik ben een graver weet ik nu. Ik zoek en vind dieper dan diep, op onderzoek uit naar de bron, naar het verste waar je gaan kan en dat heb ik als kind (dat weet ik nu) altijd al gehad. Alleen heb ik dat nooit naar voren durven laten komen, want mijn gedachten die ik daadwerkelijk had hield ik voor mijzelf. Ik was super bang dat als mensen wisten wat ik dacht, ze me echt gestoord zouden vinden, voor gek zouden verklaren en me op zouden sluiten. (gedachten van een kind)

Wat zelfs resulteerde in dat ik soms zo in de war raakte van de wereld en er echt niets van begreep dat ik weleens dacht .. als ik mijn hoofd in mijn kussen duw, misschien dat ik dan kan verdwijnen want de hardheid van de wereld leek ik toch echt niet aan te kunnen. En helaas is het precies dat gevoel welke ik jaren, na al die hulpverleners, nog had met inmiddels dan nog meer overtuigingen erbij en het daaruit voortgekomen gedrag waarin ik niet meer terug leek te kunnen.

En juist die overtuigingen van jezelf zijn zo belangrijk te leren kennen. Helemaal als hulpverlener. Bij NLP worden ze naar voren gebracht, bij Cognitieve Gedragstherapie bv ook. En wat geeft dat een opheldering zeg! Het is niet voor niets dat ik onder andere deze 2 tools zelf ook ben gaan bestuderen om in te kunnen zetten bij de coaching van degene die begeleiding van mij ontvangen.

Waar ik dus jaren al riep tegen welke hulpverlener ook aan het einde van een traject dat ik het niet ging redden, zat dit er dus achter! Ik had geen idee van mijn drive en overtuigingen. En zolang ik deze niet kende, bleven klachten terug komen, in verschillende vormen en uitingen.

Maar wacht even, volgens mij wijk ik weer eens af van het onderwerp waar ik over wilde bloggen.
Echt weer wat voor mij, maar ik zal een lijntje terug maken naar waar ik over wilde schrijven.

Een hulpverlener zijn betekend dus niet dat je zelf alles altijd maar op een rijtje hebt haha. Dat klinkt wat negatief besef ik mij, maar zo is het niet bedoelt. Ook wij zijn mensen en leren ook elke dag en ik ben van mening dat ik het meeste leer van de mensen die ik ontmoet en die mij dus een spiegel voorhouden. Alleen doen deze mensen dat niet bewust en zet ik die ‘techniek’ bewuster in. Zo ook ben ik van mening dat het goed is als hulpverlener te willen blijven leren. Bijvoorbeeld iets met overdracht en tegenoverdracht welke je als hulpverlener zeker tegen gaat komen tijdens het omgaan met je hulpvrager. Ken je jezelf, dan begrijp je ook waarom je reageert op je klant zoals je reageert. Daar doe je beide een groot plezier mee is mijn ervaring.

Het is echt altijd makkelijker het leven en probleem van de persoon tegenover je te bezien, te ontwarren, uit te pluizen en weer op de rit proberen te krijgen dan die van jezelf. Zelf hebben we toch de neiging tot het op hebben van oogkleppen. Wat ook logisch is en daarom hebben we onze medemens ook nodig en eigenlijk hoeft dit niet eens te zijn in de positie als hulpverlener. Want ook mijn collega’s op de bso zijn mijn spiegels, echt, stuk voor stuk. Je ouders zijn een spiegel, je zus, je broer, meneer Rutte en zelfs Trump of moeder Theresa en zeker je kinderen!

Dus wie therapeut de therapeut? Dat ben jij! Degene die dit stukje leest, degene die het fijn vindt een consult van mij te ontvangen, degene die begeleiding van mij wenst. Hoe fantastisch zit dit eigenlijk in elkaar want in die zin verschillen we dus helemaal niet van elkaar. Iets wat we allemaal wel roepen maar misschien de daadwerkelijke betekenis niet eens echt in de gaten hebben.

Een Cursus in Wonderen verteld hier steeds weer over. We komen vanuit dezelfde bron. We zijn allemaal gaan denken en geloven dat we zondig zijn omdat we onze bron ooit dachten te verlaten want we wilden het immers zelf doen. Precies wat kinderen in verschillende fasen ook doen, zie je er de overeenkomsten in dat het zich steeds herhaalt? Hoe mooi!

Maar omdat we dachten dat we een zonde waren begaan door ons los te maken van onze bron, en ons schuldig gingen voelen ten opzichte van god, onze vader, de bron, spirit, het universum, geeft het alsjeblieft de naam die bij jou past en resoneert, hebben we echt gedacht dat we gestraft moesten worden en misschien zelfs moesten boeten voor wat we gedaan hadden. En de afscheiding van onze bron werd werkelijkheid terwijl deze dus nooit echt heeft plaatsgevonden want we kunnen altijd terug naar wie we werkelijk zijn. Dus niet wie we denken te zijn en zien met onze ogen, maar wie en wat we zijn door contact te maken met dat deel, die goed gerichte geest welke als het ware naast onze niet goed gerichte geest (onze gedachten) leeft in onze denkgeest. Want wat er eigenlijk ingezien en geheeld mag worden is onze nu nog gespleten denkgeest.

Dus ben jij niet anders dan ik en leer ik van elk contact. En besef ik mij steeds meer of ik naar je kijk door mijn ogen of door mijn kennis en weten vanuit wie en wat we allebei echt zijn. Want merk maar eens op .. als je iemand veroordeelt of beoordeeld .. wat voel jij dan en is dat echt een prettig gevoel? Kom je zo nader tot elkaar, is dat liefdevol en vanuit de kracht van liefde en harmonie?

Dus kan het zijn dat iedere hulpverlener in welke positie ook misschien wel de grootste les hierin diep van binnen zou willen leren? Het leren van jezelf te houden door anderen daar juist dichterbij te kunnen en willen laten komen? Waarom dan niet beginnen en nooit stoppen met jezelf te leren kennen, te onderwijzen, bewust te maken van de triggers in welk contact ook?

Wie therapeut nou wie? Fantastisch toch?

Ik hou er van, onderzoeken en uitpluizen. En al de prachtige middelen, tools en kennis die ik gaande weg heb opgedaan, welke ik dus voor jou inzet om jou dichterbij wie je werkelijk bent en je mooie talenten, zet ik ook in voor mijzelf! Wanneer jij voor mij die trigger, die spiegel bent geweest, of nog steeds bent. Om ook zelf te blijven groeien, mijzelf te blijven onderwijzen, om mijn eigen talenten nog beter te kunnen herkennen en ontwikkelen. En in mijn geval, om de wereld te redden en dat kan ik doen door mijzelf te redden. Door mijzelf te bevrijden van het geloof in dat gekke ego welke mij wijs heeft gemaakt dat ik afgescheiden ben van waar ik daadwerkelijk vandaan kom. Mij heeft doen laten geloven dat ik er alleen voor sta – hoe dan, met sowieso al die bijzondere mensen om ons heen, waarmee ik in hetzelfde schuitje zit – terwijl ik me ten alle tijde kan wegdraaien van die meest nare overtuigingen over mijzelf en weer kan kiezen voor en contact kan maken met wie en wat ik werkelijk ben. Waar onze antwoorden liggen en we weer aan kunnen sluiten op de onvoorwaardelijke liefde.

En dat zou ik jou ook graag willen laten zien, voelen, begrijpen. We kunnen het van elkaar leren, ik van jou en jij van mij. Ik met mijn kennis en ervaring en jij met waar jij tegenaan loopt. Waarbij ik je graag help en begeleid naar wie jij bent en met welke prachtige talenten jij ook weer die spiegel gaat zijn voor velen welke in die spiegel durven kijken!

Hele fijne dag gewenst!

Liefs, José

Read more

Zo dichtbij en toch zo ver weg ... of toch niet?

Iets wat me ineens te binnen schoot naar aanleiding van een gesprekje met mijn partner Rianne.

Zoals jullie weten ben ik vrij actief sinds 1 januari met een Cursus in Wonderen.

Het raakt me aan alle kanten en maakt me rustiger dan ooit. Iets wat onmogelijk leek en nog lijkt bij mij. Ik die altijd druk ben met alles en iedereen om mij heen, om te bezien hoe ik de wereld kan redden. Hoe ik het liefst iedereen wil behoeden van teleurstelling, helemaal wanneer ik al voorzie door gevoel of uit ervaring dat iets niet zal gaan zijn als gehoopt.

Prachtige eigenschappen, welke ik zeker in zou kunnen zetten op de juiste momenten in plaats van te pas en te onpas.

Iets wat we allemaal hebben en doen trouwens, alleen zijn velen van ons zich daar nog niet bewust van. Of weten het wel, maar graven niet dieper om erachter te komen waarom en of dat nu altijd wel zo handig is en gezond ook voor jezelf.

Omdat een van onze kleinkinderen komt logeren en ik het tijdstip dat ze komt nog online aan het werk ben, heb ik mijn spullen naar zolder verplaatst zodat ik daar rustig de tijd kan werken zonder gestoord te worden door een super enthousiast meisje van bijna 3 welke alles hier te gek lijkt te vinden en ook nog ontdekt heeft dat nee toch echt niet iets is wat ze horen en voelen wil.

Vaak is voor mij de zaterdag ook een dagje van weer een beter contact maken met mezelf, omdat ik de 3 dagen ervoor gewerkt heb bij de bso. Werk wat me in principe makkelijk afgaat, toch verlies ik er regelmatig ‘mezelf’ zoals ik er de andere 4 dagen al beter en stabieler contact mee weet te maken.

Ik besef me nu ik dit schrijf hoeveel thema’s en onderwerpen er al in het bovenstaande stukje zitten waar ik per onderdeel weer een blog over kan schrijven, of zelfs meerdere haha. Daar zal ik dan zeker ook later eens op terug gaan komen, ik probeer nu toch echt in te gaan op de titel.

Wish me luck haha!

Zo zie je ook gelijk hoe lastig ik het vind om echt to the point te komen. Dat lukte mij vroeger op school al niet als je bv moest vertellen waar een verhaal nu in hoofdzaak over ging. Voor mij leek alles belangrijk want overal kun je induiken, dus op begrijpend lezen scoorde ik altijd onvoldoende.

Dus zit ik boven op zolder, ben online en tot er klanten komen is het een kwestie van jezelf vermaken. Vooraf bedacht wat ik in de tussentijd zou kunnen doen. Een vlog of video opnemen valt dus al af. De behoefte aan rust is groot omdat ik steeds meer voel hoe mijn gewoonte van onrust mij niets meer brengt en zeker niet in de wensen die ik heb en de drive die ik voel.

Natuurlijk begon ik met iets actiefs, immers denkt mijn hele systeem dat ik niet mag rusten en ontspannen, om mijzelf veilig te stellen (heb ik ooit gedacht uit een nare ervaring op mijn 3e leeftijd, waar ik ooit ook nog eens op in zal gaan) moet ik alert blijven en bezig zijn. Niets doen is not done! (thanks mam, welke hier ook een steentje aan bij heeft gedragen.

Eerst het zomer dekbed van ons logeerbed vervangen met een herfst dekbed. Daarna de reiskoffers opgeruimd achter de schotten, de boel wat mooier weer gemaakt door wat kaarsjes aan te doen en heerlijk wat wierook gebrand, tot ik klaar was en eigenlijk geen zin meer had meer te doen.

Het voelde alsof ik al een uur verder was, maar welgeteld was dat 12 minuten.

De lessen van de dag uit het boek een Cursus in Wonderen schrijf ik altijd op en omdat door drukte ik dat de afgelopen week wat verzuimd had, besloot ik dat nu alsnog te doen en bij te werken. Dus elke les noteer ik in mijn schriftje welke ik eigenlijk nooit terug lees. Ik doe dat omdat ik beter dingen opsla als ik meer zintuigen gebruiken. Alleen lezen kan, maar ook nog opschrijven werkt nog beter bij mij. En ik besloot om de lessen nog eens allemaal, en dat waren er in dit geval 5, ook echt rustig door te lezen. Als ik mijzelf dat zo gun, want ja het gaat zowat echt nog om bewust gunnen wat voor mij wellicht beste is voor dit moment, gebeurt het vaak dat ik alles wat ik lees ook echt kan voelen en zien. Niet met de ogen van mijn lichaam, maar zien in de andere vorm. Ik kan er daadwerkelijk vrij makkelijk contact mee maken en dat maakt me dan vaak gelijk blij en rustig. Jeuj dacht ik nog, want dat heb ik de afgelopen dagen zeer zeker weer gemist. Door het lezen van de lessen en het contact wat ik ermee kan maken begrijp ik ook gelijk hoe ik de afgelopen week weer eens met beide benen in mijn eigen valkuilen ben getrapt. Niet erg, dat hoort erbij. Het is net het zelfde als dat je beslist te stoppen of minderen met snoepen .. je krijgt op een of andere manier nog meer de neiging juist wel te snoepen. (wat nou zegt je ego, ik laat me niet bepalen wat ik wel of niet beslis te eten!?)

Dat is hier ook het geval. Hoe meer ik beslis het toch echt anders te doen vanuit een diep begrijpen en bewustwording, hoe harder mijn ego de touwtjes nog steeds in handen neemt en ik juis het tegenovergestelde doe van wat ik bedacht had.

Niet erg nogmaals, dat hoort erbij.

Ben ik al tot de kern, de hoofdzaak gekomen van mijn titel? Zo dichtbij en toch zo ver weg?

Ik kom al dichterbij.

Duidelijk is hoe er iets in mij gebeurt waar ik me eigenlijk zoveel beter bij voel dan bij mijn al bekende gewoonten in gedachten, overtuigingen en gedrag. Dus besluit ik om na het lezen van de lessen een van de boeken van Willen Glaudemans verder te gaan lezen. Deze meneer is ook bekend met de cursus en schrijft er in wat begrijpelijkere taal over en dat spreekt mij enorm aan.

Eenmaal gesetteld om te lezen hou ik dan bijna nog geen 5 minuten vol. Ik begrijp het allemaal, voel het, zie het dus hoe gek klinkt dat?!

Hoe kun je nou iets waar van je geniet niet zolang volhouden? En daar kom ik dichterbij mijn titel.

Mijn hele bekende systeem dat vol overtuigingen zit dat rust gevaar betekend, die zegt dat het onveilig is iets te doen waar je blij van wordt want hoe kan je dan nog de wereld redden. Die begint te schreeuwen, te tieren, mij af te leiden en van allerlei lelijks zelfs nog mij toe te wensen en weet ik al wat. Dit klinkt bijna overdreven maar als je daadwerkelijk die geluiden of geef het een naam gaat ontleden zou het hier echt wel op uitkomen. Trust me.

Ik herken dit natuurlijk wel en begrijp inmiddels wat en hoe en pas er inmiddels voor me te laten leiden door negatieve gedachten vanuit de egogeest welke er alleen maar op uit is mij juist niet te laten verenigen met wat werkelijk is want het ego wil alle aandacht en zijn gelijk. Zoek en vind niet is immers het motto van de ego gedachten welke ik jaren geloofd heb.

Omdat ik honger voel besluit ik even te pauzeren en wat fruit te eten en dit te delen met Rianne. Zij kijkt op dat moment naar een programma welke mensen volgt met wensen en dan een jaar later terug gaat om te zien wat ervan uit is gekomen. En daar kijk ik even bij mee en zie een vrouw vol ambitie een eigen zaak te starten en een jaar later is dat haar niet gelukt maar haar ambitie is er niet minder op geworden, die wil nog steeds wat.

Dat herken ik en toen vertelde Rianne dat zij ook erg graag een boek wil lezen van een schrijver welke een voor haar onwijs interessant onderwerp beschrijft. Echter dat boek is in het engels en mijn vriendin heeft nooit engels gehad op school en heeft niet echt een talenknobbel dus gaat ze dat boek niet lezen. Ze verteld hoe lastig het is de overtuiging dan ook te hebben dat ze dat boek dan ook niet kan lezen en als ze dit met mensen zou delen zouden zij zeggen: tuurlijk kun je dat wel.

En dat klopt! Natuurlijk kan Rianne dat wel. Ze zou op engelse les kunnen gaan, ze kan zichzelf trainen in het engels leren lezen, noem maar op. Maar wat maakt nou dat ze zich laat tegenhouden en wat maakt dat anderen dan daar een mening over hebben (welke ws geen enkel probleem hebben met een engels geschreven boek lezen, maar wel met bv direct contact maken met hun lichaam om klachten met houdingsverandering zelf op te lossen zodat medicatie overbodig wordt – iets waar Rianne een kei in is) … Rianne wil dat boek NU kunnen lezen en ze mist dus de vaardigheid dit te doen. Dat is alles.

Terug naar de titel ..

Jezelf de tijd gunnen is een ding. Ontdekken dat je soms vaardigheden niet hebt aangeleerd om welke reden ook is een kunst en soms is dat zelfs verdrietig want daarin kan iets je je hele leven al hebben tegengehouden te durven gaan doen wat je altijd al wilde.

Het weten is stap 1, daarna volgen er zovele naar het ook echt bereiken en uit kunnen dragen van wat je van binnen altijd al wist waar je voor geboren was.

En daar loop ik duidelijk ook tegen aan. Natuurlijk kan ik wel een eigen succesvolle praktijk hebben, natuurlijk kan ik wel de hele dagen dat ik vrij ben de boeken lezen waar ik diep van binnen zo ongelooflijk blij van wordt. Natuurlijk kun jij die 10 kilo wel afvallen, of die opleiding starten welke je ambieert, of de marathon lopen.

Echter als je dat van nature al kon, had je het al wel gedaan en gerealiseerd. Natuurlijk!

De vraag is, waarom is je dat nog niet gelukt? Omdat je door allerlei overtuigingen, gedachten en volgend gedrag je daar de vaardigheden of ontwikkeling voor gemist hebt, niet eigen hebt gemaakt of kunnen maken.

Iedereen die roept dat je het wel kan, echt super lief want ze hebben uiteraard gelijk. En jij weet het ook en dan voel je: Zo dichtbij en toch zo ver weg .. of toch niet?

Ik kan me voorstellen dat mensen dit lezen en denken, wat een gedoe, doe wat, begin gewoon.

Zo begrijpelijke reactie welke ik zelf ook nog weleens heb, vooral naar mijzelf toe! Niet wetende dat ik dan mezelf te kort deed. In de zin dat ik zeker in staat ben een ruimte te huren, boeken aan te schaffen met de interessante informatie, makkelijk contacten kan leggen en kan netwerken, een goede planning maken met ook ruimte voor ontspanning en ga zo maar door.

Dan komt het inderdaad dichterbij, wat ik wil gaan doen, waarvoor ik voor mijn gevoel geboren ben, waarom ik hier op aarde ben. En dan …

Toch zo ver weg, want dan komt mijn ego gedachten, welke ik vanaf geboorte in geloofde dat deze de waarheid over mij sprak, er weer tussen. Hoe mooi dat dan ik zojuist gelezen heb over deze dualiteit welke plaats lijkt te vinden in het boek van Willem. Wacht, ik haal het er even bij….

“Spiritualiteit gaat in wezen over het loslaten van je identificatie met het ego. Dat is ook het centrale thema van Een Cursus in Wonderen.”

“Laat los wat je niet bent, omarm wat je wel bent. Hierin kun je vrede en bevrijding vinden. Het gaat om afwenden van het ego en toewenden naar het Zelf.
Het eerste vraagt voortdurende alertheid, het tweede is een kwestie van herkennen en herinneren.
Je hoeft niet te zoeken, hoe kun je zoeken wat je al bent?
Heel ons leven op aarde draait er uiteindelijk om te ontdekken wie we werkelijk zijn. Dus als de ziel hier een opdracht heeft, dan is het wel de illusiewereld van het ego te doorzien en daarin te realiseren wie we werkelijk zijn: het Zelf.”

Als ik deze kennis koppel aan wat ik nou eigenlijk bedoel met mijn titel: zo dichtbij en toch zo ver weg...of toch niet?

Ja, we zijn zo dichtbij ons werkelijke zelf vanwaaruit we alles kunnen scheppen en realiseren hier op aarde, in ons leven, kunnen belichamen en uitdragen waarvoor we geboren zijn!

We zijn zo ver weg zolang we ons blijven identificeren met ons ego welke er alles aan zal doen je ver weg te houden je te herinneren wie je nou werkelijk bent.

Of toch niet? Eigenlijk niet want we kunnen er vrij snel contact mee maken want van wie we werkelijk zijn zijn we nooit van afgescheiden geweest. Maar omdat ons ego dat ons wel heeft laten geloven, vergt het oefening en discipline het het ego de rug toe te keren en ons blijvend te focussen op de herinnering en herkenning van ons werkelijke zelf.

En dat is precies wat ik mij besefte toen ik onrustig werd tijdens het lezen van kennis welke ik me zo mee verbonden voel, welke maakt dat die verbondenheid mijn ego denkgeest steeds kleiner maakt en mijn geloof en volgend gedrag erin ook. Welke maakt dat ik begrijp dat mijn ooit kindgedachte welke aangaf het klooster in te moeten en dagen stilte mij pas zouden helpen tot rust te kunnen komen (en dus alle ruimte mijzelf te herinneren) toch zo gek nog niet waren. Welke ik nu pas begrijp en ook zeker begrijp waarom die gedachte tot werkelijkheid maken de meest angstaanjagende gedachten waren welke ik kon hebben. Maar daarover ooit later meer.

Dus prachtig om gelijk het gelezen deel waarin ik me ook in voelen kon herinneren dat het klopte, toe te passen en er niet in te trappen. Ego gedachten… je verliest terrein, hoe spannend dat ook voelt! Ik zou bijna de hashtag #ikdoenietmeermee gebruiken haha.

Dan maak ik er graag van #iktrapernietmeerin

Gelijk dat ik dit uitgeplozen heb, begrepen en de kennis heb toegepast, iets wat maar even hoeft te duren, mits je op tijd in de gaten hebt dat het je ego hoofd is die zich er weer meer bemoeit, verdwijnen ook de lichamelijke ongemakkelijke gevoelens. Welke vaak gepaard gaan met de toch vaak negatieve gedachten vanuit je ego denkgeest, welke helemaal niets met liefde te maken hebben. Stel je voor, een lichaam welke eigenlijk reageert op gedachten. Als je je bedenkt dat we hier vaker vanuit ego gedachten leven welke we geloven en het lichaam daarop reageert, dan is het toch logisch dat deze zich niet lekker voelt? Wat nou als we het lichaam voeren met ons werkelijke zijn, gedachten vanuit onvoorwaardelijke liefde, wat het lichaam zich dan beter zou gaan voelen?

Maar ook daarover zeker wel een keer meer!

Nog zoveel onderwerpen om over te schrijven en met andere te delen. Om blij van te worden en dan kan ik toch nog de wereld redden maar dan op een veel liefdevoller en natuurlijke manier dan ik me ooit had kunnen bedenken. Of eigenlijk wist ik dat wel maar zoals de titel al zegt …

Zo dichtbij en toch zo ver weg … of toch niet?

Ik wens iedereen een heel fijn weekend en chapeau dat je mijn eerste blog helemaal uit hebt gelezen! Waarvoor natuurlijk ook grote dank!

Liefs, José

Read more