Coachingspraktijk JIJ is er voor Jou!

Voor Coaching en Begeleiding, Ontwikkeling, Consulten en Workshops!

Zo dichtbij en toch zo ver weg ... of toch niet?

Iets wat me ineens te binnen schoot naar aanleiding van een gesprekje met mijn partner Rianne.

Zoals jullie weten ben ik vrij actief sinds 1 januari met een Cursus in Wonderen.

Het raakt me aan alle kanten en maakt me rustiger dan ooit. Iets wat onmogelijk leek en nog lijkt bij mij. Ik die altijd druk ben met alles en iedereen om mij heen, om te bezien hoe ik de wereld kan redden. Hoe ik het liefst iedereen wil behoeden van teleurstelling, helemaal wanneer ik al voorzie door gevoel of uit ervaring dat iets niet zal gaan zijn als gehoopt.

Prachtige eigenschappen, welke ik zeker in zou kunnen zetten op de juiste momenten in plaats van te pas en te onpas.

Iets wat we allemaal hebben en doen trouwens, alleen zijn velen van ons zich daar nog niet bewust van. Of weten het wel, maar graven niet dieper om erachter te komen waarom en of dat nu altijd wel zo handig is en gezond ook voor jezelf.

Omdat een van onze kleinkinderen komt logeren en ik het tijdstip dat ze komt nog online aan het werk ben, heb ik mijn spullen naar zolder verplaatst zodat ik daar rustig de tijd kan werken zonder gestoord te worden door een super enthousiast meisje van bijna 3 welke alles hier te gek lijkt te vinden en ook nog ontdekt heeft dat nee toch echt niet iets is wat ze horen en voelen wil.

Vaak is voor mij de zaterdag ook een dagje van weer een beter contact maken met mezelf, omdat ik de 3 dagen ervoor gewerkt heb bij de bso. Werk wat me in principe makkelijk afgaat, toch verlies ik er regelmatig ‘mezelf’ zoals ik er de andere 4 dagen al beter en stabieler contact mee weet te maken.

Ik besef me nu ik dit schrijf hoeveel thema’s en onderwerpen er al in het bovenstaande stukje zitten waar ik per onderdeel weer een blog over kan schrijven, of zelfs meerdere haha. Daar zal ik dan zeker ook later eens op terug gaan komen, ik probeer nu toch echt in te gaan op de titel.

Wish me luck haha!

Zo zie je ook gelijk hoe lastig ik het vind om echt to the point te komen. Dat lukte mij vroeger op school al niet als je bv moest vertellen waar een verhaal nu in hoofdzaak over ging. Voor mij leek alles belangrijk want overal kun je induiken, dus op begrijpend lezen scoorde ik altijd onvoldoende.

Dus zit ik boven op zolder, ben online en tot er klanten komen is het een kwestie van jezelf vermaken. Vooraf bedacht wat ik in de tussentijd zou kunnen doen. Een vlog of video opnemen valt dus al af. De behoefte aan rust is groot omdat ik steeds meer voel hoe mijn gewoonte van onrust mij niets meer brengt en zeker niet in de wensen die ik heb en de drive die ik voel.

Natuurlijk begon ik met iets actiefs, immers denkt mijn hele systeem dat ik niet mag rusten en ontspannen, om mijzelf veilig te stellen (heb ik ooit gedacht uit een nare ervaring op mijn 3e leeftijd, waar ik ooit ook nog eens op in zal gaan) moet ik alert blijven en bezig zijn. Niets doen is not done! (thanks mam, welke hier ook een steentje aan bij heeft gedragen.

Eerst het zomer dekbed van ons logeerbed vervangen met een herfst dekbed. Daarna de reiskoffers opgeruimd achter de schotten, de boel wat mooier weer gemaakt door wat kaarsjes aan te doen en heerlijk wat wierook gebrand, tot ik klaar was en eigenlijk geen zin meer had meer te doen.

Het voelde alsof ik al een uur verder was, maar welgeteld was dat 12 minuten.

De lessen van de dag uit het boek een Cursus in Wonderen schrijf ik altijd op en omdat door drukte ik dat de afgelopen week wat verzuimd had, besloot ik dat nu alsnog te doen en bij te werken. Dus elke les noteer ik in mijn schriftje welke ik eigenlijk nooit terug lees. Ik doe dat omdat ik beter dingen opsla als ik meer zintuigen gebruiken. Alleen lezen kan, maar ook nog opschrijven werkt nog beter bij mij. En ik besloot om de lessen nog eens allemaal, en dat waren er in dit geval 5, ook echt rustig door te lezen. Als ik mijzelf dat zo gun, want ja het gaat zowat echt nog om bewust gunnen wat voor mij wellicht beste is voor dit moment, gebeurt het vaak dat ik alles wat ik lees ook echt kan voelen en zien. Niet met de ogen van mijn lichaam, maar zien in de andere vorm. Ik kan er daadwerkelijk vrij makkelijk contact mee maken en dat maakt me dan vaak gelijk blij en rustig. Jeuj dacht ik nog, want dat heb ik de afgelopen dagen zeer zeker weer gemist. Door het lezen van de lessen en het contact wat ik ermee kan maken begrijp ik ook gelijk hoe ik de afgelopen week weer eens met beide benen in mijn eigen valkuilen ben getrapt. Niet erg, dat hoort erbij. Het is net het zelfde als dat je beslist te stoppen of minderen met snoepen .. je krijgt op een of andere manier nog meer de neiging juist wel te snoepen. (wat nou zegt je ego, ik laat me niet bepalen wat ik wel of niet beslis te eten!?)

Dat is hier ook het geval. Hoe meer ik beslis het toch echt anders te doen vanuit een diep begrijpen en bewustwording, hoe harder mijn ego de touwtjes nog steeds in handen neemt en ik juis het tegenovergestelde doe van wat ik bedacht had.

Niet erg nogmaals, dat hoort erbij.

Ben ik al tot de kern, de hoofdzaak gekomen van mijn titel? Zo dichtbij en toch zo ver weg?

Ik kom al dichterbij.

Duidelijk is hoe er iets in mij gebeurt waar ik me eigenlijk zoveel beter bij voel dan bij mijn al bekende gewoonten in gedachten, overtuigingen en gedrag. Dus besluit ik om na het lezen van de lessen een van de boeken van Willen Glaudemans verder te gaan lezen. Deze meneer is ook bekend met de cursus en schrijft er in wat begrijpelijkere taal over en dat spreekt mij enorm aan.

Eenmaal gesetteld om te lezen hou ik dan bijna nog geen 5 minuten vol. Ik begrijp het allemaal, voel het, zie het dus hoe gek klinkt dat?!

Hoe kun je nou iets waar van je geniet niet zolang volhouden? En daar kom ik dichterbij mijn titel.

Mijn hele bekende systeem dat vol overtuigingen zit dat rust gevaar betekend, die zegt dat het onveilig is iets te doen waar je blij van wordt want hoe kan je dan nog de wereld redden. Die begint te schreeuwen, te tieren, mij af te leiden en van allerlei lelijks zelfs nog mij toe te wensen en weet ik al wat. Dit klinkt bijna overdreven maar als je daadwerkelijk die geluiden of geef het een naam gaat ontleden zou het hier echt wel op uitkomen. Trust me.

Ik herken dit natuurlijk wel en begrijp inmiddels wat en hoe en pas er inmiddels voor me te laten leiden door negatieve gedachten vanuit de egogeest welke er alleen maar op uit is mij juist niet te laten verenigen met wat werkelijk is want het ego wil alle aandacht en zijn gelijk. Zoek en vind niet is immers het motto van de ego gedachten welke ik jaren geloofd heb.

Omdat ik honger voel besluit ik even te pauzeren en wat fruit te eten en dit te delen met Rianne. Zij kijkt op dat moment naar een programma welke mensen volgt met wensen en dan een jaar later terug gaat om te zien wat ervan uit is gekomen. En daar kijk ik even bij mee en zie een vrouw vol ambitie een eigen zaak te starten en een jaar later is dat haar niet gelukt maar haar ambitie is er niet minder op geworden, die wil nog steeds wat.

Dat herken ik en toen vertelde Rianne dat zij ook erg graag een boek wil lezen van een schrijver welke een voor haar onwijs interessant onderwerp beschrijft. Echter dat boek is in het engels en mijn vriendin heeft nooit engels gehad op school en heeft niet echt een talenknobbel dus gaat ze dat boek niet lezen. Ze verteld hoe lastig het is de overtuiging dan ook te hebben dat ze dat boek dan ook niet kan lezen en als ze dit met mensen zou delen zouden zij zeggen: tuurlijk kun je dat wel.

En dat klopt! Natuurlijk kan Rianne dat wel. Ze zou op engelse les kunnen gaan, ze kan zichzelf trainen in het engels leren lezen, noem maar op. Maar wat maakt nou dat ze zich laat tegenhouden en wat maakt dat anderen dan daar een mening over hebben (welke ws geen enkel probleem hebben met een engels geschreven boek lezen, maar wel met bv direct contact maken met hun lichaam om klachten met houdingsverandering zelf op te lossen zodat medicatie overbodig wordt – iets waar Rianne een kei in is) … Rianne wil dat boek NU kunnen lezen en ze mist dus de vaardigheid dit te doen. Dat is alles.

Terug naar de titel ..

Jezelf de tijd gunnen is een ding. Ontdekken dat je soms vaardigheden niet hebt aangeleerd om welke reden ook is een kunst en soms is dat zelfs verdrietig want daarin kan iets je je hele leven al hebben tegengehouden te durven gaan doen wat je altijd al wilde.

Het weten is stap 1, daarna volgen er zovele naar het ook echt bereiken en uit kunnen dragen van wat je van binnen altijd al wist waar je voor geboren was.

En daar loop ik duidelijk ook tegen aan. Natuurlijk kan ik wel een eigen succesvolle praktijk hebben, natuurlijk kan ik wel de hele dagen dat ik vrij ben de boeken lezen waar ik diep van binnen zo ongelooflijk blij van wordt. Natuurlijk kun jij die 10 kilo wel afvallen, of die opleiding starten welke je ambieert, of de marathon lopen.

Echter als je dat van nature al kon, had je het al wel gedaan en gerealiseerd. Natuurlijk!

De vraag is, waarom is je dat nog niet gelukt? Omdat je door allerlei overtuigingen, gedachten en volgend gedrag je daar de vaardigheden of ontwikkeling voor gemist hebt, niet eigen hebt gemaakt of kunnen maken.

Iedereen die roept dat je het wel kan, echt super lief want ze hebben uiteraard gelijk. En jij weet het ook en dan voel je: Zo dichtbij en toch zo ver weg .. of toch niet?

Ik kan me voorstellen dat mensen dit lezen en denken, wat een gedoe, doe wat, begin gewoon.

Zo begrijpelijke reactie welke ik zelf ook nog weleens heb, vooral naar mijzelf toe! Niet wetende dat ik dan mezelf te kort deed. In de zin dat ik zeker in staat ben een ruimte te huren, boeken aan te schaffen met de interessante informatie, makkelijk contacten kan leggen en kan netwerken, een goede planning maken met ook ruimte voor ontspanning en ga zo maar door.

Dan komt het inderdaad dichterbij, wat ik wil gaan doen, waarvoor ik voor mijn gevoel geboren ben, waarom ik hier op aarde ben. En dan …

Toch zo ver weg, want dan komt mijn ego gedachten, welke ik vanaf geboorte in geloofde dat deze de waarheid over mij sprak, er weer tussen. Hoe mooi dat dan ik zojuist gelezen heb over deze dualiteit welke plaats lijkt te vinden in het boek van Willem. Wacht, ik haal het er even bij….

“Spiritualiteit gaat in wezen over het loslaten van je identificatie met het ego. Dat is ook het centrale thema van Een Cursus in Wonderen.”

“Laat los wat je niet bent, omarm wat je wel bent. Hierin kun je vrede en bevrijding vinden. Het gaat om afwenden van het ego en toewenden naar het Zelf.
Het eerste vraagt voortdurende alertheid, het tweede is een kwestie van herkennen en herinneren.
Je hoeft niet te zoeken, hoe kun je zoeken wat je al bent?
Heel ons leven op aarde draait er uiteindelijk om te ontdekken wie we werkelijk zijn. Dus als de ziel hier een opdracht heeft, dan is het wel de illusiewereld van het ego te doorzien en daarin te realiseren wie we werkelijk zijn: het Zelf.”

Als ik deze kennis koppel aan wat ik nou eigenlijk bedoel met mijn titel: zo dichtbij en toch zo ver weg...of toch niet?

Ja, we zijn zo dichtbij ons werkelijke zelf vanwaaruit we alles kunnen scheppen en realiseren hier op aarde, in ons leven, kunnen belichamen en uitdragen waarvoor we geboren zijn!

We zijn zo ver weg zolang we ons blijven identificeren met ons ego welke er alles aan zal doen je ver weg te houden je te herinneren wie je nou werkelijk bent.

Of toch niet? Eigenlijk niet want we kunnen er vrij snel contact mee maken want van wie we werkelijk zijn zijn we nooit van afgescheiden geweest. Maar omdat ons ego dat ons wel heeft laten geloven, vergt het oefening en discipline het het ego de rug toe te keren en ons blijvend te focussen op de herinnering en herkenning van ons werkelijke zelf.

En dat is precies wat ik mij besefte toen ik onrustig werd tijdens het lezen van kennis welke ik me zo mee verbonden voel, welke maakt dat die verbondenheid mijn ego denkgeest steeds kleiner maakt en mijn geloof en volgend gedrag erin ook. Welke maakt dat ik begrijp dat mijn ooit kindgedachte welke aangaf het klooster in te moeten en dagen stilte mij pas zouden helpen tot rust te kunnen komen (en dus alle ruimte mijzelf te herinneren) toch zo gek nog niet waren. Welke ik nu pas begrijp en ook zeker begrijp waarom die gedachte tot werkelijkheid maken de meest angstaanjagende gedachten waren welke ik kon hebben. Maar daarover ooit later meer.

Dus prachtig om gelijk het gelezen deel waarin ik me ook in voelen kon herinneren dat het klopte, toe te passen en er niet in te trappen. Ego gedachten… je verliest terrein, hoe spannend dat ook voelt! Ik zou bijna de hashtag #ikdoenietmeermee gebruiken haha.

Dan maak ik er graag van #iktrapernietmeerin

Gelijk dat ik dit uitgeplozen heb, begrepen en de kennis heb toegepast, iets wat maar even hoeft te duren, mits je op tijd in de gaten hebt dat het je ego hoofd is die zich er weer meer bemoeit, verdwijnen ook de lichamelijke ongemakkelijke gevoelens. Welke vaak gepaard gaan met de toch vaak negatieve gedachten vanuit je ego denkgeest, welke helemaal niets met liefde te maken hebben. Stel je voor, een lichaam welke eigenlijk reageert op gedachten. Als je je bedenkt dat we hier vaker vanuit ego gedachten leven welke we geloven en het lichaam daarop reageert, dan is het toch logisch dat deze zich niet lekker voelt? Wat nou als we het lichaam voeren met ons werkelijke zijn, gedachten vanuit onvoorwaardelijke liefde, wat het lichaam zich dan beter zou gaan voelen?

Maar ook daarover zeker wel een keer meer!

Nog zoveel onderwerpen om over te schrijven en met andere te delen. Om blij van te worden en dan kan ik toch nog de wereld redden maar dan op een veel liefdevoller en natuurlijke manier dan ik me ooit had kunnen bedenken. Of eigenlijk wist ik dat wel maar zoals de titel al zegt …

Zo dichtbij en toch zo ver weg … of toch niet?

Ik wens iedereen een heel fijn weekend en chapeau dat je mijn eerste blog helemaal uit hebt gelezen! Waarvoor natuurlijk ook grote dank!

Liefs, José