Coachingspraktijk JIJ is er voor Jou!

Voor Coaching en Begeleiding, Ontwikkeling, Consulten en Workshops!

Wie therapeut de therapeut?

Wie therapeut eigenlijk de therapeut?

Je bent of wordt niet zomaar coach, helper, zorgverlener, therapeut of welke naam je jezelf als hulpverlener maar geeft.
Daar zit iets achter! Het kan voelen als een missie, als iets wat je vanuit bepaalde redenen wil gaan doen, wilt uitdragen.

Misschien omdat je als kind dat met de paplepel ingegoten hebt gekregen, misschien omdat je als kind het gevoel hebt gehad niet de hulp ontvangen te hebben die jij nodig had (en dat zou jij wel eens even beter gaan doen), misschien omdat je een 2 als enneagram type bent en je het echt niet kan laten anderen te helpen, of type 8 omdat je de wereld wilt redden en dan is het best een goed begin om bij het individu te starten.

Mijn moeder zei ooit dat de beste schoonmaker misschien wel de meeste zooi en viezigheid in huis heeft. Het zou zomaar kunnen … (voel je niet beledigd)
En dat de beste therapeut misschien wel het meest warrige hoofd heeft van ons allemaal. Ook dat zou zomaar kunnen haha!

Dus wie helpt dan eigenlijk wie in een hulpverleningssituatie?

Ik ben van mening dat we elke klant, cliënt, hulpvrager, geef het je eigen bewoording, die we tegenkomen iets in ons raakt en dat we dus eigenlijk onszelf tegenkomen. Met de ene klant heb je sneller een klik dan met de andere. Met de andere klant kun je makkelijker contact maken dan met de ene en wat zegt dat allemaal over jezelf? Ook dat heeft verschillende redenen en achtergronden.

Ikzelf heb blijkbaar ooit gezegd dat ik het allemaal wel anders zou doen als ik ooit in de positie zou staan van hulpverlener. Want ikzelf heb nadat mijn vader overleden is al vrij snel hulp gekregen. Nou ja, dat was geheel onvrijwillig kan ik zeggen. Ik was 11, ik was boos, in de war en voelde me echt nergens veilig. En mijn moeder vond dat het ook voor mij goed zou zijn om hulp te krijgen want het ging immers thuis niet heel erg lekker. Wat ook absoluut waar was. Lastige was dat ik dezelfde hulpverlener kreeg als welke mijn moeder ook naar toe ging. Bijna logisch dat ik natuurlijk niets zei want hoe betrouwbaar kan zo iemand voor een 11 jarige zijn als ze op dat moment ook je grootste vijand welke je tegelijkertijd nog zo nodig had (mijn moeder dus) ook in behandeling had?

Ik weet me trouwens nog weinig te herinneren van deze jonge dame welke haar best deed iets uit mij los te peuteren. Waar ik dacht me nooit bloot te geven aan haar, verraadde mijn lichaamstaal natuurlijk veel meer dan ik toen had kunnen weten. Dat weet ik nu haha.

Vele jaren later vertelde mijn moeder mij dat er toen al wel ernstige zorgen waren over het contact tussen mij en mijn moeder en dat zij al vroeg had voorgesteld mij uit huis te plaatsen. Iets wat mijn moeder heeft tegengehouden, wat ik eigenlijk logisch vind, tegelijk bijna jammer want uiteindelijk 3 jaar na deze hulpverleenster ben ik alsnog (en ook beetje vanuit mijn vraag om rust) uit huis geplaatst. Was deze mevrouw toch zo gek nog niet…
En daar zeg ik niet mee dat uit huis plaatsen wel of niet de beste oplossing is. Voor mij was dat toen wel het geval, want zo samen redden we het helaas ook niet en hielden we van alles en nog wat in stand wat niet goed was voor ons gezin. In die tijd bestond denk ik thuishulp of dergelijk nog niet.

Terug naar het onderwerp van deze blog, of poging tot....

Inmiddels vele hulpverleners verder, en daar ben ik eerlijk in, dat zijn er best wat. Want op de een of andere manier, bij welke hulpverlener ook, heb ik iets gemist. En daar heb ik pas geleden pas wat meer de vinger op gekregen. Iets waar ik zeker nog vaker op terug zal komen verwacht ik.
Elke hulpverlener werkt uiteraard vanuit zijn of haar kennis en gevoel en eigen reden om anderen hulp te willen verlenern Daar zit bij iedereen welke hulp wil gaan verlener weer eigen motieven, overtuigingen en wat al nog meer achter. Daarin dus geen twijfel over de oprechtheid van al die mensen die ik in de afgelopen 31 jaar heb mogen ontmoeten en die echt geprobeerd hebben mij te bereiken en verder te helpen. Want oh wat zat ik vast en was ik moeilijk bereikbaar!

Wellicht echt niet een van de makkelijkste cliënten die ze zijn tegengekomen en voor een aantal zelfs een leuk en interessante casus voor school, stage, of om in te brengen in een groot team.
Bij deze mijn oprechte excuses aan al de hulpverleners welke mij ooit behandeld hebben of een poging daartoe hebben gedaan. En toch ook grote dank!

Nu ikzelf zover ben dat ik nog meer zeker weet dat ik mensen wil coachen, bij staan, therapeuten, geef het een naam, ben ik zo ontzettend benieuwd wat ik in al die andere hulpverleners mogelijk geraakt heb. Want dat is wat een cliënt doet, altijd en iedereen die je treft in je hulpverleners positie! En is ook de normaalste zaak van de wereld. We zijn immers allemaal mensen en zitten allemaal in hetzelfde schuitje, op een kluitje, hier op planeer aarde. En dat is al een hele uitdaging.

Ik ben een graver weet ik nu. Ik zoek en vind dieper dan diep, op onderzoek uit naar de bron, naar het verste waar je gaan kan en dat heb ik als kind (dat weet ik nu) altijd al gehad. Alleen heb ik dat nooit naar voren durven laten komen, want mijn gedachten die ik daadwerkelijk had hield ik voor mijzelf. Ik was super bang dat als mensen wisten wat ik dacht, ze me echt gestoord zouden vinden, voor gek zouden verklaren en me op zouden sluiten. (gedachten van een kind)

Wat zelfs resulteerde in dat ik soms zo in de war raakte van de wereld en er echt niets van begreep dat ik weleens dacht .. als ik mijn hoofd in mijn kussen duw, misschien dat ik dan kan verdwijnen want de hardheid van de wereld leek ik toch echt niet aan te kunnen. En helaas is het precies dat gevoel welke ik jaren, na al die hulpverleners, nog had met inmiddels dan nog meer overtuigingen erbij en het daaruit voortgekomen gedrag waarin ik niet meer terug leek te kunnen.

En juist die overtuigingen van jezelf zijn zo belangrijk te leren kennen. Helemaal als hulpverlener. Bij NLP worden ze naar voren gebracht, bij Cognitieve Gedragstherapie bv ook. En wat geeft dat een opheldering zeg! Het is niet voor niets dat ik onder andere deze 2 tools zelf ook ben gaan bestuderen om in te kunnen zetten bij de coaching van degene die begeleiding van mij ontvangen.

Waar ik dus jaren al riep tegen welke hulpverlener ook aan het einde van een traject dat ik het niet ging redden, zat dit er dus achter! Ik had geen idee van mijn drive en overtuigingen. En zolang ik deze niet kende, bleven klachten terug komen, in verschillende vormen en uitingen.

Maar wacht even, volgens mij wijk ik weer eens af van het onderwerp waar ik over wilde bloggen.
Echt weer wat voor mij, maar ik zal een lijntje terug maken naar waar ik over wilde schrijven.

Een hulpverlener zijn betekend dus niet dat je zelf alles altijd maar op een rijtje hebt haha. Dat klinkt wat negatief besef ik mij, maar zo is het niet bedoelt. Ook wij zijn mensen en leren ook elke dag en ik ben van mening dat ik het meeste leer van de mensen die ik ontmoet en die mij dus een spiegel voorhouden. Alleen doen deze mensen dat niet bewust en zet ik die ‘techniek’ bewuster in. Zo ook ben ik van mening dat het goed is als hulpverlener te willen blijven leren. Bijvoorbeeld iets met overdracht en tegenoverdracht welke je als hulpverlener zeker tegen gaat komen tijdens het omgaan met je hulpvrager. Ken je jezelf, dan begrijp je ook waarom je reageert op je klant zoals je reageert. Daar doe je beide een groot plezier mee is mijn ervaring.

Het is echt altijd makkelijker het leven en probleem van de persoon tegenover je te bezien, te ontwarren, uit te pluizen en weer op de rit proberen te krijgen dan die van jezelf. Zelf hebben we toch de neiging tot het op hebben van oogkleppen. Wat ook logisch is en daarom hebben we onze medemens ook nodig en eigenlijk hoeft dit niet eens te zijn in de positie als hulpverlener. Want ook mijn collega’s op de bso zijn mijn spiegels, echt, stuk voor stuk. Je ouders zijn een spiegel, je zus, je broer, meneer Rutte en zelfs Trump of moeder Theresa en zeker je kinderen!

Dus wie therapeut de therapeut? Dat ben jij! Degene die dit stukje leest, degene die het fijn vindt een consult van mij te ontvangen, degene die begeleiding van mij wenst. Hoe fantastisch zit dit eigenlijk in elkaar want in die zin verschillen we dus helemaal niet van elkaar. Iets wat we allemaal wel roepen maar misschien de daadwerkelijke betekenis niet eens echt in de gaten hebben.

Een Cursus in Wonderen verteld hier steeds weer over. We komen vanuit dezelfde bron. We zijn allemaal gaan denken en geloven dat we zondig zijn omdat we onze bron ooit dachten te verlaten want we wilden het immers zelf doen. Precies wat kinderen in verschillende fasen ook doen, zie je er de overeenkomsten in dat het zich steeds herhaalt? Hoe mooi!

Maar omdat we dachten dat we een zonde waren begaan door ons los te maken van onze bron, en ons schuldig gingen voelen ten opzichte van god, onze vader, de bron, spirit, het universum, geeft het alsjeblieft de naam die bij jou past en resoneert, hebben we echt gedacht dat we gestraft moesten worden en misschien zelfs moesten boeten voor wat we gedaan hadden. En de afscheiding van onze bron werd werkelijkheid terwijl deze dus nooit echt heeft plaatsgevonden want we kunnen altijd terug naar wie we werkelijk zijn. Dus niet wie we denken te zijn en zien met onze ogen, maar wie en wat we zijn door contact te maken met dat deel, die goed gerichte geest welke als het ware naast onze niet goed gerichte geest (onze gedachten) leeft in onze denkgeest. Want wat er eigenlijk ingezien en geheeld mag worden is onze nu nog gespleten denkgeest.

Dus ben jij niet anders dan ik en leer ik van elk contact. En besef ik mij steeds meer of ik naar je kijk door mijn ogen of door mijn kennis en weten vanuit wie en wat we allebei echt zijn. Want merk maar eens op .. als je iemand veroordeelt of beoordeeld .. wat voel jij dan en is dat echt een prettig gevoel? Kom je zo nader tot elkaar, is dat liefdevol en vanuit de kracht van liefde en harmonie?

Dus kan het zijn dat iedere hulpverlener in welke positie ook misschien wel de grootste les hierin diep van binnen zou willen leren? Het leren van jezelf te houden door anderen daar juist dichterbij te kunnen en willen laten komen? Waarom dan niet beginnen en nooit stoppen met jezelf te leren kennen, te onderwijzen, bewust te maken van de triggers in welk contact ook?

Wie therapeut nou wie? Fantastisch toch?

Ik hou er van, onderzoeken en uitpluizen. En al de prachtige middelen, tools en kennis die ik gaande weg heb opgedaan, welke ik dus voor jou inzet om jou dichterbij wie je werkelijk bent en je mooie talenten, zet ik ook in voor mijzelf! Wanneer jij voor mij die trigger, die spiegel bent geweest, of nog steeds bent. Om ook zelf te blijven groeien, mijzelf te blijven onderwijzen, om mijn eigen talenten nog beter te kunnen herkennen en ontwikkelen. En in mijn geval, om de wereld te redden en dat kan ik doen door mijzelf te redden. Door mijzelf te bevrijden van het geloof in dat gekke ego welke mij wijs heeft gemaakt dat ik afgescheiden ben van waar ik daadwerkelijk vandaan kom. Mij heeft doen laten geloven dat ik er alleen voor sta – hoe dan, met sowieso al die bijzondere mensen om ons heen, waarmee ik in hetzelfde schuitje zit – terwijl ik me ten alle tijde kan wegdraaien van die meest nare overtuigingen over mijzelf en weer kan kiezen voor en contact kan maken met wie en wat ik werkelijk ben. Waar onze antwoorden liggen en we weer aan kunnen sluiten op de onvoorwaardelijke liefde.

En dat zou ik jou ook graag willen laten zien, voelen, begrijpen. We kunnen het van elkaar leren, ik van jou en jij van mij. Ik met mijn kennis en ervaring en jij met waar jij tegenaan loopt. Waarbij ik je graag help en begeleid naar wie jij bent en met welke prachtige talenten jij ook weer die spiegel gaat zijn voor velen welke in die spiegel durven kijken!

Hele fijne dag gewenst!

Liefs, José